مىگويند ، يعنى روز لعن حضرت امير المؤمنين . پس اين قسم امور باعث اين شد كه حضرت امير المؤمنين ( ع ) امر كردند كه آن حضرت را مخفى دفن كنند و كسى را مطَّلع نسازند از خوف بنى اميّه - لعنهم الله - و اعوان ايشان و از بيم خوارج - قاتلهم الله - و امثال ايشان كه مبادا اين ملاعين ارادهء نبش قبر آن حضرت كنند و بنى هاشم معارض شوند و در ميان مقاتله و مجادله به طول انجامد و موجب فتنه‌هاى عظيم شود و آن حضرت در حال حيات آن مقدار سعى در اطفاء نايرهء فتنه مىنمودند ، چگونه وصيّت نفرمايند به ترك امرى كه مادّهء نزاع باشد بعد از وفات آن جناب . و در اخفاء قبر آن حضرت فوايد بسيار ديگر هست كه بتفصيل معلوم ما نيست . و بتحقيق كه دانسته اى قصّهء دفن حضرت امام حسن ( ع ) را در بقيع كه آن حضرت وصيّت فرمودند كه اگر منازعه كنند در دفن من نزد جدّ بزرگوار خود ، مرا در بقيع دفن كنيد تا مورث فتنه نشود و چون اهل بيت آن حضرت دانستند كه در علانيه دفن كردن آن حضرت مفسده نيست و نخواهد بود ، به غير از زيادتى تعظيم و تبجيل آن حضرت چيزى مترتّب نخواهد شد ، علانية دفن كردند . و چون در قبر حضرت امير ( ع ) مصلحت اختفا زايل شد و مفسده بر طرف شد ، اظهار كردند و شيعيان را دلالت كردند به دليل آنكه از آن روز تا حال ، يوما فيوما ، تعظيم و تبجيل زياده مىشود و دلهاى عالميان ميل به سوى زيارت آن جناب مىكند ؛ و كسى كه انصاف دارد همين قدر از براى او كافى است ؛ و ديگر احاديث خواهد آمد كه دلالت بر اين معنى مىكند كه در جاهاى خود ذكر خواهيم كرد - إن شاء الله تعالى . باب اوّل در ذكر آنچه در اين باب از رسول خدا ( ص ) منقول است . ديدم در كتابى از حسن بن الحسين بن طحال بغدادى كه او ذكر كرده بود كه خلف از سلف روايت كرده‌اند از عبد الله بن عبّاس كه رسول خدا ( ص ) گفت با امير المؤمنين ( ع )